تجلی فردیت من!؟

من از زبان من!

اين پست را براي سرزده عزيز و دوستان ديگرم مي نويسم.

نمي دانم آيا سخنان قبل از خطبه آيت الله مصباح يزدي را در نماز جمعه هاي تهران در سالهاي بين 77 تا 78 به ياد داريد يا نه؟ آقاي مصباح در آن سخنراني ها پس از يك دوره بحث و گفتگو درباره خشونت، نظام سياسي اسلام و... به بحث در مورد اقتصاد اسلامي در 14 جلسه پرداختند. ايشان در آن سخنراني ها با وارد كردن نقد هاي فراوان به نظام اقتصادي جمهوري اسلامي و بانكداري و غيره، اين نظر را ارائه دادند كه جمهوري اسلامي به وسيله ترويج ربا، مردم را به جنگ خدا برده است و شكم مردم را از حرام پر كرده است...(خلاصه حسابي زيرآب جمهوري اسلامي رو در مسائل اقتصادي زدند)

عده اي بعد از اين قضيه خدمت حضرت آقا رسيدند و اين مسائل را با ايشان مطرح كردند و حضرت آقا يك جمله فرمودند: ايشان بد سليقگي مي كنند!

من تمام حرفهاي شما را در مورد خودم كه معتقديد من داراي جزميت و مطلق انگاري در مورد نظرات و عقايد خودم دارم، با كمال ميل مي پذيرم. من مي پذيرم كه در چگونگي و نحوه مواجهه با آنچيزي كه باطل مي پندارمش، ضعف دارم. من مي پذيرم كه در گفتگو كردن جانب اعتدال را رعايت نمي كنم و به كرات از كوره در مي روم. من مي پذيرم...

لذا بدينوسيله از اين ويژگي منفي خودم از همين لحظه برائت مي جويم چون به تجربه هم برايم اثبات شده كه حرفهاي سرزده عزيز در مورد مانع شدن تاثير محتواي كلامم در مخاطب به خاطر همين جزميت، درست است.و قسمتهای شنیع ! پست قبلم را حذف می کنم. البته ان بدان معنا نیست که پاسخ آن سوالها را دریاته ام چون آنها واقعا برای من سوال بود اما می پذیرم که نباید آنگونه مطرح می شد.

حال دوست دارم اگر باز هم اين رذيله اخلاقي! را در من مشاهده كرديد به من تذكر بدهيد.

در ضمن ادامه گفتگو را در همان كامنت دوني پست قبل دنبال مي كنم و دیگر دوستان هماگر مایل بودند خوشحال می شوم...

از همه شما ممنونم

|+| نوشته شده توسط ابوالفضل اقبالی در یکشنبه هفتم تیر 1388 و ساعت 22:59 |